Weerstand is een mate van tegenstand. Het vertelt jou dat de wereld om je heen niet in overeenstemming is met wie jij bent en waar je voor staat. Het is het een innerlijk protest op hoe de wereld om jou heen beweegt. Oncontroleerbaar en nooit constant. Dat iets niet gaat zoals je dat voor ogen had of dat je moet vertragen om intern te herstellen van iets waar je al langere tijd van wegkijkt, zijn herkenbare componenten van weerstand.

Toch geeft weerstand ons de kans om te kiezen wie we in een bepaalde situatie willen en moeten zijn om sneller van A naar B te komen. Want wanneer je bewust bent van een onwerkbare emotie, dan ben je ook in staat om verandering aan te brengen. Maar hoe creëer je focus zodat je jezelf niet verliest in een bol van weerstand?

Acceptatie: het meest effectieve antwoord op weerstand. Door de fysieke realiteit te accepteren zoals het is, zet je het gevecht tegen dat wat in je leven afspeelt stop. Er zijn geen oordelen waardoor je sneller in actie komt. De drempel van afkeer verdwijnt en voorkomt dat jij struikelt over je eigen weerstand. Echter, betekent acceptatie niet dat je alles wat om je heen gebeurt zomaar moet slikken voor zoete koek. Wanneer iets niet resoneert met wie jij bent of wat jij najaagt, is het belangrijk stappen te blijven zetten om van koers te kunnen veranderen. Zo hou je je hoofd koel en behoud je overzicht in turbulente situaties.

Voor mij betekent acceptatie leven vanuit ‘hoe het is’ in plaats van ‘hoe het zou moeten zijn’. Het geeft mij ruimte om vanuit een andere hoek te kijken. Om aanwezig te zijn in het hier en nu in plaats van vast te zitten in je hoofd. Want, alleen in het hier en nu kunnen we beslissen, creëren en ervaren.

Accepteren doe je zonder oordelen of aannames. Je geeft je met je hele hart over. Met andere woorden: één zijn met dat wat is. Het loslaten van controle. Althans, in hoeverre jouw ratio dacht controle te kunnen uitoefenen op een wereld die constant beweegt. Dat wil overigens niet zeggen dat je geen controle hebt op wie jij bent in een uitdagende of onverwachte situatie: je hebt altijd een keuze in hoe jij hier naar handelt. De beweging om ons heen is het enige constante dat de wereld ons  kan bieden. Juist die beweging nodigt continue groei uit. Door bewust aanwezig te zijn in het hier en nu.

Weerstand blokkeert die groei. Het zorgt ervoor dat we verkrampen, soms zelfs letterlijk. Het voedt ons met overtuigingen, oordelen en aannames. Vanuit deze reactie wordt ons groeiproces stilgelegd. We kijken gefrustreerd door de tralies van onze mentale gevangenis naar de wereld en mensen om ons heen. Door onszelf te vertellen dat het anders had moeten zijn vertragen we onze groei:

●        Ik had nooit ziek mogen worden. (Maar feit is dat je het wel werd.)

●        Deze crisis had nooit mogen gebeuren. (Maar feit is dat het wel gebeurde.)

●        Ik had die klant binnen moeten halen. (Maar feit is dat hij voor een ander koos.)

●        Ik had geen ruzie mogen maken met mijn partner. (Maar feit is dat je dat wel deed.)

●        Ik had mijn compagnon nooit moeten vertrouwen, dan had hij me niet belazerd (Maar feit is dat dit wel gebeurde.) 

●        Ik had beter op moeten letten, dan had ik geen ongeluk veroorzaakt. (Maar feit is dat je niet oplette). 

Uiteindelijk zijn het allemaal overtuigingen die voortkomen uit weerstand op dat wat werkelijk gebeurd. Vervolgens bouwen we vanuit diezelfde weerstand een nieuwe laag met pijnlijke en desastreuze gevoelens en gedachten op over het feit dat we een gedachte hebben vanuit weerstand. En zo is de cirkel rond.

Herken je een van bovenstaande uitspraken of kun je zelf een andere overtuiging inbrengen die gebaseerd is op weerstand? Dan nodig ik je uit om dieper te kijken. Want situaties die op ons pad komen, gewenst of ongewenst, vertellen ons iets. Ze laten ons iets zien. Bijvoorbeeld om een effectievere strategie te kiezen of  om een beslissing te maken waar je dit tot nu toe onbewust uit de weg ging. Moet je vertragen om je doelen bij te stellen? Neem je simpelweg teveel hooi op je vork? Zodra je voorbij het gevoel van weerstand kijkt zie je vaak dat er in iedere gebeurtenis een wijze les schuilt. Het is alsof het leven je influistert welke stappen je mag ondernemen. Echter, vergeten we vaak om te luisteren en denderen we met een rap vaart over allerlei signalen heen. Signalen die worden aangestuurd door een ego vol verlangens.

Uit onwerkbare overtuigingen (voortgekomen uit onwerkbare gedachten) vloeit vervolgens onwerkbaar gedrag. Je bent vast wel eens in een situatie terechtgekomen waarin je afkeer voelde. Hoe reageerde je vervolgens in deze situatie? Bleef je erin hangen? Belemmerde het je resultaat? Wat als je op dat moment vanuit acceptatie had kunnen handelen? Het is vaak niet de situatie op zich die ons vertraagt, maar ons verhaal over die situatie, dat ervoor zorgt dat we niet in actie komen. Het zijn de verhalen over de gebeurtenis die ons een naar gevoel geven. Projectie noem ik ze. Hoe krachtig zou je zijn als je simpelweg bewust was van je innerlijke dialoog en hierop bewuste keuzes kon maken? Als je het gevoel van weerstand zou kunnen overrulen met acceptatie waardoor je vervolgens sneller vooruit zal komen?

Hoe ingewikkeld wil je het voor jezelf maken? Door ongewenste situaties recht in de ogen aan te kijken ben je in staat veel meer flow en ruimte te ervaren. Je kunt vanuit veerkracht inzien dat een gebeurtenis nu eenmaal is wat het is. Door die gebeurtenis op deze wijze te accepteren kun je vanuit daadkracht een effectievere weg inslaan. Een weg zonder weerstand. Want een leven zonder frustratie en onrust is zoveel malen mooier dan vastzitten in weerstand.